dinsdag 3 november 2026
Twee keer per jaar organiseren Hans Paternotte en zijn vrouw Klara een bijzonder concert. In de huiskamer van hun Maasdijkse woonboerderij gaan de meubels aan de kant om plaats te maken voor honderd klapstoelen en een vleugel. “Mensen zitten tot aan de keuken op elkaar gestapeld. In de zomer is er meer plek, dan zetten we een podium in de tuin.” Cathelijne Beijn
Tijdens de concerten is de huiskamer van Hans en Klara tot de nok gevuld. Er zijn avonden met jazz, wereld- en klassieke muziek, chansons, salsa en funk. Ooit kwam er een tango-orkest over de vloer, maar ook dichters en cabaretiers. Of het stel organiseert een smartlappenavond of een soul train party. Net waar ze zin in hebben. “Het is moeilijk voor te stellen wie we in onze oude woning in Maasdijk allemaal over de vloer hebben gehad”, zegt Hans. “Tot leden van het koninklijk huis aan toe! Ooit telden we binnen meer dan veertig nationaliteiten.”
Altijd maar muziek Muziek is Hans’ passie. In zijn jeugd speelde hij saxofoon en leerde hij het ambacht van pianostemmen. “Als student moest ik mij in de jaren zeventig met allerlei bijbaantjes zien te bedruipen. Met een vriend had ik een kleine woning in Den Haag en we hadden nooit geld. Met mijn saxofoon schnabbelde ik met Top-40 bandjes op Surinaamse en Antilliaanse bruiloften.”
De jamsessies in hun Haagse studentenwoning waren toen al geliefd. “Er stond een aftandse piano die door mijn vriend Rob, die pianostemmer is, werd onderhouden. Na een avond spelen was -ie alweer vals.” Rob zag Hans’ chronische geldgebrek en gaf hem klusjes. “Op de keukentafel reviseerden we pianomechanieken en herstelden we hele klavieren. Spelenderwijs leerde ik over de technische elementen van de piano.”
Na zijn studie werkte Hans tot aan zijn pensioen in de sociale rechtshulp. “Door de complexiteit van de hulpvragen en de doelgroep was het een zware baan. Ernaast deed ik ook veel. Ik organiseerde een jongerenuitwisselingsproject en had verschillende bestuursfuncties, waaronder bij een Rotterdams impresariaat dat muzikanten aan werk hielp.”
Bezig blijven met piano’s Rond de millenniumwisseling werd Hans overvallen door een reeks medische aandoeningen. Omdat hij stug bleef doorwerken, kreeg hij uiteindelijk een burn-out. “In onze boerderijwoning bleef mijn vriend Rob in de weer met piano’s. Ik liep met mijn ziel onder de arm en dreigde arbeidsongeschikt te raken. In die tijd leerde ik pianostemmen. Een uitstervend, maar prachtig ambacht.”
Hans herstelde en nam zich voor voortaan zijn grenzen te bewaken. “Ik bouwde mijn juridische taken af en hield me steeds meer bezig met de piano’s. Kleinschalig, dat wel, maar ik vond een balans tussen het ambachtelijke en het intellectuele.”
Grote namen in de huiskamer Naast het pianostemmen verhuurt Hans inmiddels piano’s en vleugels aan allerlei festivals en theaters. “Door mijn werk en muzikale achtergrond ken ik veel geweldige muzikanten. Mike Boddé, Fay Lovski, Michiel Borstlap en Benjamin Herman: ze hebben allemaal in onze huiskamer gestaan.”
De spits van de concerten werd in 2003 afgebeten door de blinde pianist Bert van den Brink. “Mensen waren meteen dolenthousiast. We voorzagen in een behoefte en besloten ermee door te gaan. Inmiddels hebben we tientallen concerten in ons huis georganiseerd.”
Bij elke concertavond staat er een bar en wordt er voor de gasten gekookt. Hans’ vrouw Klara is beeldend kunstenaar en laat op de bijeenkomsten haar nieuwste werken zien. De entree is vrij, maar voor wie wil bijdragen staat er een doos naast de deur. Door het succes van zijn huiskamerconcerten wordt Hans vaak gevraagd om optredens in het theater te organiseren, maar daar heeft hij geen zin in. “Ik wil dit per se kleinschalig houden en thuis blijven doen, alleen voor een besloten groep vrienden en bekenden. Puur vanwege de charme.”